Tijdens de lunchpauze van de eerste dag van de workshop stond ik op de dijk vlak bij Sessies aan Zee in Zurich, het huis van Klaas. Het uitzicht was als ansichtkaarten die naast elkaar een prachtig beeld vormden: een vóór mij uitstrekkende Waddenzee met zeilboten die voorbijgingen en een schip van de bruine vloot die links van mij voor anker lag, vechtend tegen de stroming van het tij. Dit plaatje én de gedachte en het gevoel dat ik straks weer naar binnen zou gaan in dat huis, binnenstappen in die sfeer van openheid, veiligheid en vertrouwen gaf me een goed gevoel. Daarbinnen kon ik me laten zien en raken door wat er verteld werd. Door Klaas, door de andere deelnemers en door mezelf. Woorden die mochten komen, omdat het kon en het vooral ook omdat ze niet beslist hoefden te komen. Ik kan wel zeggen dat ik ’n aantal keer energetisch aangeraakt ben. Gevoeld wat belangrijk voor me was en wat voor anderen belangrijk was. Het lentezonnetje en de baltsende Grutto’s hoog in de lucht deden de rest. Klaas, dank je wel.
