Een wond die in vele facetten van haar leven voelbaar is. Die om zich heen grijpt, stralend als een ster. Met het grote verschil dat sterren zichtbaar zijn en deze wond wordt verhuld. Hooguit zichtbaar voor diegenen die, als ze goed kijken, menen een flauw schijnsel vanuit haar te kunnen zien.
Het leven wacht niet tot de wond geneest. Of in ieder geval minder pijn doet, of niet langer voelbaar is. Het leven wacht niet tot de wond vanzelf een litteken wordt, waarin je met wat fantasie de meest bijzondere figuren in zou kunnen zien.
Het leven gaat ongewoon door. Krijgt links en rechts duwen door de wond die eruit wil en weer wordt teruggeduwd. Niet door het leven zelf, maar door het zout dat zich nu eenmaal ook in het leven bevindt, tenzij je kiest voor een zoutloos leven maar dat voelt voor haar als flauw. En we weten hoe zout en wonden samengaan. Het zout is opgebouwd uit alledaagse gebeurtenissen die bewust of onbewust doen denken aan dat wat de wond heeft veroorzaakt.
Zoals doodgezwegen worden, niet begrepen worden, alleen gelaten worden, vermeden worden, met dubbele boodschappen op pad gestuurd worden, geslagen worden, niet gevoeld worden.
En dan is het tijd. De pijn van de wond is lang ondraaglijk draaglijk geweest en nu is het genoeg. Erg genoeg om datzelfde leven te gebruiken om de wond, stapje voor stapje, bloot te stellen aan het daglicht. In een veilige omgeving, waar zuurstof is, waar de elementen er wel raad mee weten en waar iemand is die blijft. Zonder oordeel. Zonder geduw. Maar met vertrouwen. En tijd die past bij het ritme en het tempo die nodig zijn voor herstel en heling.
De wond knippert met z’n ogen. Daglicht. Opeens. Een wonder. Daar zijn de juiste woorden nog niet voor te vinden, merkt deze cliënt. Maar gelukkig hebben we potlood, krijt, verf, klei, papier. Het wordt krijt. Het wordt prachtig.
(50 x 65 cm)