With a little help… bijvoorbeeld met Internal family Systems
Af en toe krijg ik een mailtje van iemand die muurvast zit. Al jaren, zo blijkt dan in een kennismaking via Zoom. En nu is het zo ver, vindt hij of zij. De pijn is niet langer te dragen; er moet iets gebeuren. Kun je me helpen? Ja, ik denk dat ik je wel kan helpen en als ik denk dat ik dat niet kan, zeg ik het je ook.
Vaak blijkt dat in zijn of haar naaste omgeving mensen zijn, die geen weet hebben van de ernst van iemands situatie. Of niet beseffen dat die situatie al heel lang speelt. Of het wel weten, maar als partner van de eindelijk-hulp-vragende van mening is dat het probleem totaal niet bij zichzelf ligt maar volledig te wijten is aan de ander. En dat die het zelf maar moet uitzoeken. Of dat de hulpvrager hulp zoekt om de ander te plezieren, om van diens gezeur af te zijn, maar er eigenlijk zelf nog niet aan toe is.
Een paar weken geleden stond ik in mijn tuin en zag ik een schaap op haar rug liggen. Vaak, maar niet altijd, kunnen ze vanuit die positie niet zelf weer overeind komen. Als er dan geen hulp komt, is de kans groot dat het leven uiteindelijk eindigt voor het arme beest.
Ik heb hier ook wel schapen gezien die gewoon even aan het rollen waren, om daarna weer verder te grazen. Als ze konden fluiten, zouden ze fluitend zingen ‘pom pom pom, niets aan de hand!’ Maar ooit kwamen minstens tien schapen blatend naar m’n tuinhek toe en bleven daar staan te blaten. Toen ik keek of er iets aan de hand was, bleek dat een van de kudde op haar rug lag. De anderen maakten me dat duidelijk, een bijzondere ontmoeting. Ik heb het schaap een zetje gegeven en de rust was weergekeerd. With a little help from my friends, zou dat schaap daarna misschien zingen.
Hoe anders was het bij het schaap van een paar weken geleden. De andere schapen trokken zich niks aan van hun kuddegenoot en gingen hun gangetje. Met die bijzondere ontmoeting van eerder in gedachten, twijfelde ik even. Zou er niets aan de hand zijn?
Die gok wilde ik niet nemen en ik stapte eropaf. Als het niet nodig was, zou ze misschien schrikken van een naderend mensfiguur en snel de poten nemen. Maar ze bleef liggen en haar ogen stonden niet oké. Ik sprak tegen haar terwijl ik haar een zetje gaf, ze krabbelde overeind, liep twee meter, bleef even staan om zich opnieuw te oriënteren en liep weg.
Wanneer neem je het initiatief om hulp aan te bieden? Wanneer zeg je dat iemand hulp moet zoeken? Wanneer ga je dan een grens over? Wanneer raakt iemands pijn jouw pijn en is dat de diepere reden achter je goedbedoelde hulp advies? Het is een dunne lijn tussen bemoeizucht en onverschilligheid, tussen ruimte geven en het overnemen.
Een eenduidig antwoord is er volgens mij niet. Nou ja, misschien is het antwoord wel: stap eerst je eigen binnenwereld binnen, check wat er bij jezelf gebeurt en neem daarna een besluit. Bijvoorbeeld om de ander te laten weten, dat je er voor hem of haar of hen bent als het nodig is. En dat je zult blijven.
Heb je zelf hulp nodig en wil je dat eerst niet in je eigen kring zoeken. Ik kan je een heel eind op weg helpen. Vanuit een mix van methodieken zoals Internal Family Systems, lichaamswerk en creatieve expressie. Een weg die je zelf mag gaan, maar niet alleen hoeft te gaan.