Je probeert eens wat. Dat schreef ik bij deze foto toen ik ‘m laatst als story op Insta en Facebook plaatste. Je probeert eens wat als je jongste zus nogal onverwacht is overleden. En ze al langere tijd de contactkraan met moeder, andere zus, broertje (ik dus) aan het dichtdraaien was. Een kraan die inmiddels zo muurvast leek te zitten dat het bericht van overlijden pas tot ons kwam toen de uitvaart al was geweest. In alle verdriet, boosheid en verwarring hoorde ik mezelf Eleanor Rigby zingen. ‘All the lonely people, where do they all come from.’
Je probeert eens wat. Om de pijn van diffuus verlies dat ook eerdere verliezen weer openbreekt even wat minder sterk aanwezig te laten zijn. Bijvoorbeeld door onverwacht een dagje Texel te pakken als er wat afspraken door cliënten worden uitgesteld en een andere afspraak gelukkig kan worden verzet. Met de fiets het eiland over. Blij met wind, een paar pittige buien en brandende septemberzon. De kracht van de natuur: ze neemt van me over wat voor mij nu te veel is en hoeft daar niets voor terug. Hooguit respect voor haar krachten en dat krijgt ze van mij volop.
M’n zus is dood. Raar hoor. Herinneringen en voorvallen die na jaren onverwacht bovenkomen. Niet altijd fijn. Ook omdat ze verdere verwarring zaaien en twijfel oogsten. Rouw op rouw. Gooi maar op de stapel. Ja hoor, er kan nog meer bij. Het vraagt tijd, voel ik aan alles. Tijd en ruimte. Space! Space om terug te trekken, terug te komen, superscherp afgestemd in sessies aanwezig zijn om daarna weer te vertrekken naar plekken waar ik mezelf kan reguleren, resources hoop te vinden en, heel belangrijk nu even: geen verplichting voel.
Elpees draaien. Buiten. Kleinkinderen. Chocola. Gitaar. Partner die me alle ruimte probeert te geven. Tekst en muziek schrijven en spelen. Contact met anderen, af en toe en niet te lang. Fietsen. Bakken. Weer naar IJsland? Als dat eens zou kunnen. Resources om de pijn van onmacht te kunnen voelen en daarbij te blijven. Om er hopelijk doorheen te komen.
Je probeert eens wat. Zoals het opzoeken van een welgemeende glimlach in mijn eigen persoonlijke mimiekarchief voor deze foto van Klaas op z’n fiets (die je net niet ziet) tijdens z’n overwacht vrij gemaakte dag. Nee, het gaat niet meer terug naar het oude. Vanochtend zag ik deze zin van David Whyte langskomen. Prachtig. ‘The person who set out on the journey is not the person who arrives.’
Wel of niet iets posten over het overlijden van m’n zus. Sommige delen in mij zeiden ‘ja natuurlijk, moeten we doen!’. Andere delen vonden het nergens voor nodig en aandachttrekkerij. Ik heb ze een aantal weken met elkaar laten stoeien en wat eruit komt komt eruit. Dit dus.