Oergoed.
Het gebeurt niet vaak dat er een boek over trauma verschijnt wat me qua beeld en vormgeving meteen inpakt. Bij veel vakliteratuur over trauma is de uitstraling een achtergebleven kindje. Wat ik én een gemiste kans vind én me soms weerhoudt om een boek aan te schaffen. Of, als ik het aanschaf omdat de inhoud me aanspreekt, dan ook echt met plezier opensla. Het oog wil ook wat. Althans mijn ogen: intrigerende cover, sprekende beelden, oogvriendelijke opmaak. Zoals het boek wat nu volgt.
Want kijk eens wat net is verschenen! ‘De oerpijn van trauma’ van Sandra Lagerweij. En niet te vergeten: van haar zoon Milo Dijkman. De oerpijn, de gevoelspijn, die tot diep in je wezen rondwaart, wordt tot in alle uithoeken van dat wezen verkend, verwoord en verbeeld. Teksten met haakjes van herkenning zonder dwingend te zijn. Illustraties die binnenkomen en tegelijk iets van een veilige afstand creëren, doordat de wezens niet als mensen of mensjes zijn weergegeven, maar als dieren. Dat brengt de pijn niet minder in beeld, eerder nog beter. Of beter gezegd: nog zuiverder.
Voor mij voelt het boek als De Grote Bosatlas. Enerzijds vanwege z’n omvang en anderzijds omdat zich op elke bladzijde een geheel nieuwe wereld opent. Doorgegeven trauma, Conceptie, Prenatale periode, Geboorte, Na de geboorte (ik noem nu even titels van enkele hoofdstukken op), Liefde, hechting en emotionele beschikbaarheid… alles met zorg en aandacht beschreven in woord en beeld.
Geen schema’s en diagrammetjes die, zoals je toch vaak tegenkomt, er uitzien alsof ze in Word zijn gemaakt (en vaak zijn ze dat ook!), geen obligate metaforen, geen platgeslagen paden. Maar betovering zonder de realiteit te verliezen. Met illustraties waar de liefde, zorg en aandacht voor elk edtail vanaf straalt. Het liefst zou ik hier allemaal pagina’s laten zien, maar dan zit ik vast weer met copyright-gedoe. Dus dat mag je zelf gaan opzoeken.
Eén ding zou ik Sandra willen meegeven: zorg bij een tweede druk (want die komt er gegarandeerd) de naam van je zoon op de cover staat. Hij verdient die plek.