Hoe heb je me gevonden? Deze vraag stel ik vaak aan nieuwe cliënten, mensen die voor het eerst contact zoeken met Sessies aan Zee. In de eerste plaats uit pure nieuwsgierigheid. En in de tweede plaats omdat ik wil weten in hoeverre mensen hebben gegoogeld op naam en zo op mijn website terecht zijn gekomen.
En dit hoor ik dan: “Hoe ik je gevonden heb?” Nou, via-via. Of: ik heb je naam van iemand die zei dat ik maar eens contact met je op moest nemen. Of: mijn partner komt bij jou en volgens haar zou het voor mij ook goed zijn. Of: ik heb gegoogeld op IFS en kwam toen ook bij Sessies aan Zee uit.
En ook: ik zocht een therapeut in het Noorden. En: je site sprak me erg aan. En: ik zag een foto van je die rust uitstraalde en dat voelde meteen goed. En laatst zelfs: stuitte op je site en las dat je geen gouden bergen belooft, dus je lijkt me een realist en daar hou ik van.
Zoiets is leuk om te horen natuurlijk. Maas een paar dagen geleden kreeg ik een antwoord, wat voor mij meteen met stip op 1 kwam te staan: “Ik weet dat ik van een kamertje in een bedrijventerreingebouw niet zo gelukkig word om te praten. Via Google Maps heb ik daarom een beetje ingezoomd op de kustlijn met ‘coach’ als zoekterm.”
Ik merkte dat ik meteen heel blij van deze woorden werd, misschien omdat ik het me zo goed kan voorstellen. De kust, de zee, de zilte geur, het ritme van de getijden, de vogels, de ruimte, de rust… het is zo enorm ondersteunend aan proceswerk, innerlijk werk, diep veranderwerk of hoe je het ook wilt noemen. Sessies aan Zee ademt 100% Wad, net als ikzelf, durf ik wel te zeggen. En net zoals de scholeksters en de grutto rechts onderin.